5 vragen aan Valentijn Dhaenens: 'Vlak voor ik opga, ga ik gemiddeld zo’n 3 keer plassen.'

Op zaterdag 13 januari staat Valentijn Dhaenens in De Werf met 'Onbezongen'. Zo nieuwsgierig als we zijn, legden we hem 5 vragen voor!

KVS - Onbezongen (foto: Danny Willems) KVS - Onbezongen (foto: Danny Willems)

Hoe bereid jij je voor op een voorstelling? Heb je een bepaald ritueel alvorens je op het podium stapt?
Niet echt. De dag dat ik moet spelen, begin ik kort na de middag zenuwachtig te worden. Wat kregelig ook voor mensen in mijn omgeving. Ik kan me dan nog moeilijk op iets ingewikkelds of iets dat veel geduld vraagt, concentreren.
Vlak voor ik opga, ga ik gemiddeld zo’n 3 keer plassen. Ik heb blijkbaar een heilige schrik dat ik tijdens het spelen zou moeten gaan. Al is me dat eigenlijk nog nooit overkomen. Iets dwangmatigs denk ik. “Die blaas moet leeg”. Het is zo erg dat ik soms, als ze vragen of de deuren open mogen, ze laat wachten en eerst nog een 4-tal druppels eruit ga persen.
Als mensen binnenkomen, probeer ik ze wat in te schatten. Soms kies ik er iemand uit voor wie ik het die avond wil doen. Iemand die ik niet ken maar die eruit ziet alsof hij mij goedgezind is en het mij allemaal zal vergeven mocht het misgaan. Tijdens dit wachten prevel ik ongeveer 20 keer de eerste 5 zinnen. Alsof ik die het minst goed ken. Tussendoor vraag ik mij af of ik nog snel zou durven gaan plassen.

Wat is je favoriete moment uit deze voorstelling?
Als ik de grote verkiezingsaffiche naar boven mag takelen. Omdat ik weet dat we dan net over de helft zijn. Een beetje zoals de top van de heuvel bereikt hebben en vervolgens naar beneden mogen bollen. En op een knop duwen waardoor iets gigantisch beweegt, geeft mij ook altijd een kinderlijke voldoening.

Wat is het ergste dat ooit al fout is gelopen? Welke blunder herinner je je nog?
Op de première van 'De Kleine Oorlog' “bevroor" midden in de voorstelling de videocomputer terwijl ik heel het stuk met dialogen met versies van mezelf vooraf heb opgenomen. Mijn digitale alter ego was dus vastgelopen en keek mij met een idoot krampgezicht aan zonder nog één vraag te stellen. We hebben de première moeten stilleggen. Een kwartiertje later moesten we verdergaan en ook weer een stuk opnieuw doen. Beetje sterven.
Bij 'Bigmouth' in de eerste reeks in Londen deed ik 8 shows per week en had ik mijn 3-weken oude baby mee. Door een combinatie van weinig slaap en stress viel ik in de voorlaatste voorstelling plots stil. Ik wist niet meer waar ik was en welke speech ik aan het geven was. Ik was totaal op een andere planeet. Ik heb zeker een volle minuut het publiek in stilte staan aanstaren voor ik de draad terug kon oppikken. Net voor ik op het punt stond letterlijk AF te gaan, zag ik een druppel gemorst water op de tafel voor mij en wist ik het ineens allemaal weer.

Welk theaterstuk blijft je bij, en waarom?
'Peter Pan' toen ik ongeveer 6 jaar was, in NTGent. Mijn eerste echte theaterervaring. Betoverend. En Peter Pan werd gespeeld door een meisje, denk ik. Misschien heb ik dat er achteraf bij verzonnen, maar dat weet ik niet zeker meer. 'Oneil-Lars Norèn' toen ik ongeveer 16 jaar was, van BMC. En acteur Peter Van den Begin… Even betoverend als de naamgenoot hierboven. En ik heb altijd een zwak gehad voor familiedrama’s. Toen ik ongeveer 26 jaar was zag ik 'Henry', gespeeld door Peter de Graef. Een allesomvattende monoloog. Zoiets wou ik ook ooit. Helaas heet ik geen Peter. En toen ik ongeveer 36 jaar was : 'Kermis in de Hel' van Peter Gorissen. De waanzin! Over alles en vooral over toneel en hoe die ene avond toneel alles kon zijn. Ik geloof dat ik niet één woord van die voorstelling niet heb gehoord. De über-Peter zeg maar. Als ik 46 jaar ben: Peter Gorissen die Peter Pan speelt. Bestel maar al. Ik ga!

Wat zou je geworden zijn, indien er geen artiestencarrière voor je was weggelegd?
In navolging van wat ik zei over 'op een knop duwen waardoor iets gigantisch beweegt': ik ben altijd beetje jaloers op die mensen op grote werven die in zo’n hoge kraan zitten. Ik veronderstel lekker droog en in de warmte in tegenstelling tot hun collega’s beneden. Boterhammetjes op de schoot, misschien een muziekje aan. Fantastisch uitzicht tussen de vogels. En dan vrolijk gigadingen van een paar ton ophalen en ergens anders terug neerzetten. Ik word er warm van terwijl ik het opschrijf. Hoe zouden die plassen, vraag ik mij wel plots af. Eerst de thermos uitdrinken en dan…? Of heel vaak gaan voor ze dat lange laddertje opklimmen?

Gerelateerde events

Gerelateerde Artiesten

Brochures & nieuwsbrieven

Brochures & nieuwsbrieven

Schrijf je in

Bereikbaarheid

Bereikbaarheid

Meer info

Webdesign door Lavagraphics